Mrbike.gr - Ολα τα νέα για τη μοτοσικλέτα, με ένα μόνο click!

Carrera Panamericana – 2011, με Ducati Multistrada 1200S

Τρίτη, 29 Νοέμβριος 2011 10:37

«Γελάδια στα 1,5km», προειδοποιεί ο τύπος με τον ασύρματο και το πλατύγυρο καπέλο, καθώς κατεβάζω τη ζελατίνα μου και δίνω μια γκαζιά στο Ducati Multistrada 1200S στη γραμμή εκκίνησης, έτοιμος για το τελευταίο σκέλος ταχύτητας εκείνης της ημέρας. Λίγο αργότερα κουνάει την πράσινη σημαία και ξεκινώ με κατεύθυνση έναν ορεινό δρόμο στο κεντρικό Mexico, μπαίνοντας σε στροφές με καλό δρόμο, γνωρίζοντας ότι αυτός ο δρόμος είναι κλειστός στην κυκλοφορία – ο κίνδυνος όμως παραμένει. Λίγα λεπτά αργότερα, όπως ήταν αναμενόμενο, ήταν εκεί: δύο μεγάλες αγελάδες με μακριά κέρατα που προβάλλουν αριστερά και δεξιά. Ευτυχώς βόσκουν με αγαλλίαση στην άκρη του δρόμου που δεν έχει περίφραξη και δεν κουνιούνται όταν περνώ από δίπλα τους με μειωμένη ταχύτητα. Μετά ξανανοίγω το γκάζι περνώντας από κάποιος θεατές (αλλά όχι άλλα ζώα) που στέκονται στην άκρη του δρόμου, μέχρι που μια καρό σημαία σηματοδοτεί το τέλος του σκέλους των 12km. Είναι η πέμπτη μέρα της Carrera Panamericana και πλέον η θέα των σκύλων, κατσικιών, και αγελάδων στο δρόμο δεν προκαλεί έκπληξη – είναι όλα μέρος της πρόκλησης και της γοητείας αυτού του tour μεγάλης ταχύτητας στο Mexico. Μαζί με τον dealer της Ducati και αγωνιζόμενο, Carlin Dunne, παίρνω κι εγώ μέρος στο Carrera Panamericana, έναν αγώνα διαρκείας 7 ημερών και 3000km καθώς απλώνεται σχεδόν σε όλο το μήκος του Mexico. Η παρουσία μας σε ένα ζευγάρι Ducati Multistrada 1200S είναι πρωτιά για την Carrera Panamericana που είναι το αντίστοιχο του ιταλικού Mille Miglia για το Mexico.

CarreraAction_06

Τι είναι το Carrera Panamericana

Όπως και ο ιταλικός κλασικός αγώνας, έτσι και το σύγχρονο Carrera Panamericana έχει εμπνευστεί από έναν αγώνα με το ίδιο όνομα που συνοδευόταν από μεγάλο κύρος στις αρχές της δεκαετίας του 1950, αλλά ήταν και πολύ επικίνδυνος. Εκείνα τα χρόνια, σπουδαία ονόματα όπως του Juan Manuel Fangio και Pierro Taruffi έτρεχαν με εργοστασιακά Ferrari και Mercedes επιτυγχάνοντας μέση ωριαία ταχύτητα μεγαλύτερη από 150km/h καθώς συναγωνίζονταν μεγάλα Lincoln και Chrysler V8 με Μεξικάνους και Αμερικάνους οδηγούς.

Οι μοτοσικλέτες δεν έτρεχαν στην αρχική Carrera που σταμάτησε το 1955 αφού είχαν σκοτωθεί 27 οδηγοί και θεατές μέσα σε πέντε χρόνια. Δεν συμπεριλήφθηκαν μοτοσικλέτες ούτε στην αναβίωση του event το 1999 ως σκέλος αγώνα για κλασικά αυτοκίνητα. Ο διοργανωτής όμως Eduardo “Lalo” Leon είναι ενθουσιώδης μοτοσικλετιστής. Το ίδιο κι ο φίλος του Erwin Richter, ο πρώην πρωταθλητής του Μεξικάνικου ράλι και αγωνιζόμενος του Carrera Panamericana που είναι τώρα εμπορικός διευθυντής της Ducati Mexico.

Μαζί οι δύο τους έφτιαξαν ένα σχέδιο για να συμπεριληφθούν μοτοσικλέτες στο Carrera Panamericana από την επόμενη χρονιά. Το πώς θα γίνει αυτό, δεν ήταν σίγουροι. Γι’ αυτό δημιουργήθηκε αυτή η μικρή ομάδα των δύο μοτοσικλετών φέτος. Ο πρώτος οδηγός, Carlin Dunne, που καταφέρνει να διευθύνει την Ducati Santa Barbara και να τρέχει αγώνες, κέρδισε το φετινό hill-climb στο Pike’s Peak με χρόνο ρεκόρ. Ο δεύτερος οδηγός, με σαφώς λιγότερα προσόντα σε σύγκριση με τον πρώτο, είναι ο ανταποκριτής σας, που οδηγεί μια πανομοιότυπη Ducati Mulistrada 1200S για να προσφέρει δημοσιογραφική κάλυψη αλλά και έξτρα feedback.

Carrera_2011_route

Από τη στιγμή που έφτασα στο Mexico η εμπειρία είναι μαγευτική. Ο αγώνας είναι μια υπέροχα γραφική εκδήλωση. Τα αυτοκίνητα που συμμετέχουν είναι από όλες τις μάρκες, τα σχήματα και τα μεγέθη, από Porsche του ’60 και μικρά παλιά Mini μέχρι μεγάλα Studebaker που το αεροδυναμικό τους σχήμα κρύβει roll-cages και κινητήρες Nascar V8 των 600hp. Το σκηνικό είναι θεαματικό ήδη από την εκκίνηση του αγώνα στη νότια ακτή του Mexico στο Huatulco, ένα θέρετρο με αμμώδεις παραλίες που η άθικτη ομορφιά του έρχεται σε αντίθεση με τα πολυώροφα ξενοδοχεία του διασημότατου γειτονικού Acapulco.

D0_cars_preroute_01

Το σύγχρονο Carrera Panamericana είναι στημένο ως αγώνας enduro. Κάθε μέρα περιλαμβάνει μέχρι και δέκα σκέλη ταχύτητας σε κλειστούς δρόμους το καθένα από 5km έως 25km, στο οποίο τα αυτοκίνητα χρονομετρούνται. Τον Carlin κι εμένα δεν μας χρονομετρούν αλλά ακολουθούμε την ίδια διαδρομή όπως τα αυτοκίνητα, πριν αυτά ξεκινήσουν. Χωρίς το πλεονέκτημα του συνοδηγού πρέπει να βλέπουμε τις οδηγίες της διαδρομής από ένα λεπτομερές road book. Τα σκέλη ενώνονται από απλές διαδρομές που μπορεί να εκτείνονται από λίγα χιλιόμετρα μέχρι και 150km. Είναι σημαντικό ότι ο Carlin κι εγώ ξεκινούμε το κάθε σκέλος πρώτοι επειδή δεν έχουμε την πολυτέλεια να χαθούμε.

Πρώτη ημέρα

Λίγο μετά τις 8.00πμ την πρώτη ημέρα έχω στηθεί κάτω από τη φουσκωτή αψίδα της Carrera Panamericana ένα υγρό πρωινό στο Huatulco κι ύστερα ακολουθώ τον Carlin καθώς περνά με σούζα ανάμεσα από τις γραμμές των θεατών και κατευθύνεται προς τον παραλιακό αυτοκινητόδρομο. Νόμισα ότι θα τα έβρισκα μπαστούνια στο να βρω τη διαδρομή αλλά τελικά κακώς ανησυχούσα. Η Ομοσπονδιακή αστυνομία του Mexico υποστηρίζει το Carrera Panamericana καθώς 14 αστυνομικοί σε επτά περιπολικά ακολουθούν τον αγώνα σε κάθε στιγμή, και ενισχύονται από δεκάδες άλλους από τα μέρη που περνά η διαδρομή.

Ακόμη και σε απλές διαδρομές οι αστυνομικοί έχουν κλείσει πολλούς πλαϊνούς δρόμους και μας κάνουν νόημα να περάσουμε, αδρανοποιώντας τις διατάξεις της κώδικα κυκλοφορίας όσο διαρκεί ο αγώνας. Ομάδες οπλισμένων στρατιωτών παρακολουθούν με ενθουσιασμό. Είναι φανταστικό συναίσθημα το να τρέχω με το Ducati Multistrada και επίσημη ενθάρρυνση καθώς ο V2 εξακοντίζει το 1200S μπροστά αφήνοντας μια υπέροχη βροντή από τις εξατμίσεις της Termignoni, το μόνο after market που φοράει η μοτοσικλέτα.

Σε εκείνη την πρώτη απλή διαδρομή τερματίζω πίσω από τον Carlin που έκοψε επειδή έφτασε το αυτοκίνητο του Lalo (του διοργανωτή του αγώνα). Όταν όμως ξεκινά το πρώτο σκέλος ταχύτητας είναι ξεκάθαρο ότι δεν θα είναι εύκολο να ακολουθήσω το φίλο μου που μπορεί και κρατά υψηλό ρυθμό σε όλα τα τερέν. Ξεκινούμε μαζί και πρέπει να καταβάλω προσπάθεια για να μείνω κοντά στην παραλιακή διαδρομή που γίνεται όλο και πιο σφιχτή, εξακολουθώ όμως να είμαι πίσω του όταν μετά από μόλις 8km περνάμε τη γραμμή του τερματισμού για πρώτη φορά και κόβουμε ταχύτητα καθώς μπαίνουμε και πάλι στον κόσμο των πεζών και των δύο ρευμάτων κυκλοφορίας.

D3_end_Queretaro_02

Αυτό το φουλ αδρεναλίνη σκέλος ταχύτητας εκείνου του πρωινού ήταν τρομακτικά συναρπαστικό και με διαφορετικό τρόπο είναι το ίδιο διασκεδαστικές και οι ενδιάμεσες απλές διαδρομές. Οι επιφάνειες των δρόμων είναι συνήθως άριστες – κι αυτό θυμίζει ότι το πρώτο Carrera Panamericana διοργανώθηκε με την ευκαιρία της συμπλήρωσης του τμήματος του Παναμερικάνικου δικτύου αυτοκινητοδρόμων που περνούσε από τη χώρα. Η θέα μάλιστα συχνά είναι μαγευτική με ματιές προς τον Ειρηνικό Ωκεανό να εναλλάσσονται με λόφους και τροπικά δάση.

Μετά από πέντε σύντομα σκέλη ταχύτητας σε περίπου 150km φτάσαμε την πόλη της Salina Cruz και κατευθυνόμαστε προς την ενδοχώρα, φτάνοντας λίγο αργότερα στο Service point της ημέρας. Η μικρή μας ομάδα στήθηκε στη μέση των 120 και πάνω πληρωμάτων αυτοκινήτων στο πάρκιγκ ενός βενζινάδικου. Ο Carlin κι εγώ πίνουμε λαίμαργα Gatorade στη σκιά της μιας τέντας Ducati Corse καθώς ο αρχιμηχανικός Elliot έχει ελάχιστα να κάνει εκτός από το να καθαρίσει τα μυγάκια από τα φέρινγκ των μοτοσικλετών. Αντίθετα πολλά από τα παλιότερα αγωνιστικά αυτοκίνητα έχουν σηκωθεί σε γρύλο για έλεγχο, ενώ σε κάποια ήδη έχουν αρχίσει να γίνονται πυρετώδεις εργασίες.

Σύντομα ξεκινούμε και πάλι για τη διαδρομή του απογεύματος που περιλαμβάνει άλλα πέντε σκέλη ταχύτητας μαζί με μερικές μακρύτερες απλές διαδρομές, που σκαρφάλωναν σε υψόμετρο 1500m στα βουνά της Sierra Madre. Η μέρα τελειώνει με ένα γρήγορο σκέλος στην Oaxaca, όπου οι Ομοσπονδιακοί αστυνομικοί μας κάνουν και πάλι νόημα να περάσουμε τα κόκκινα φανάρια για να φτάσουμε στην αψίδα τερματισμού στο κέντρο της πόλης, με μεταχείριση VIP που μάλλον κανονικά φυλάνε για το αρχηγό του κράτους. Ένας οδηγός μιας Porsche αργότερα ανέφερε ότι χάθηκε και ανέλαβαν να τον καθοδηγήσουν τέσσερις αστυνομικοί με Harley, ένας από τους οποίους γλίστρησε στο καλντερίμι κι έπεσε με τη μοτοσικλέτα να δημιουργεί μια βροχή από σπίθες.

Η Oaxaca είναι μια πρώην ισπανική αποικιακή πόλη με πολλά όμορφα παλιά κτήρια. Σήμερα οι δρόμοι κοντά στον τερματισμό είναι γεμάτοι από ανθρώπους που θέλουν να δουν τον αγώνα. Ο Carlin κι εγώ πήραμε τα μετάλλια ότι τερματίσαμε εκείνη την ημέρα, παρκάραμε τα Ducati Multistrada 1200S ανάμεσα στα όλο και περισσότερα αυτοκίνητα κοντά στον πλούσια διακοσμημένο καθεδρικό ναό του 16^ου αιώνα και πήγαμε μαζί με τους άλλους οδηγούς να ποζάρουμε για τις αναμνηστικές φωτογραφίες με τους ντόπιους. Προφανώς δεν έχουν ιδέα ποιοι είμαστε, αλλά είναι ενθουσιασμένοι που όλο της πανηγύρι του Carrera Panamericana είναι στην πόλη τους.

Ducati Multistrada 1200S, η κατάλληλη μοτοσικλέτα για το Carrera Panamericana

Οι επόμενες δύο ημέρες είναι το ίδιο συναρπαστικές και διασκεδαστικές. Κατευθυνόμαστε βόρεια στην όμορφη παλιά πόλη της Puebla που στα 2000 μέτρα είναι τόσο ψηλά που ο κινητήρας του Ducati δείχνει ότι χάνει σε δύναμη. Ύστερα περνάμε έξω από την πρωτεύουσα της χώρας Mexico City καθώς κατευθυνόμαστε στο Querétaro. Η τρίτη ημέρα είναι η μακρύτερη ως τώρα και περιλαμβάνει δύο απλές διαδρομές πάνω άνω των 150km. Τα Ducati Multistrada 1200S μας κινούνται συνήθως κοντά στην τελική τους ταχύτητα στους συχνά άδειους αυτοκινητόδρομους, κόβοντας ελάχιστα καθώς περνάμε μπροστά από τα περιπολικά της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας. «Πρέπει να θυμηθώ να μην κάνω το ίδιο και όταν γυρίσω σπίτι μου.»

Το τελευταίο σκέλος ταχύτητας της ημέρας είναι να γίνει στην πίστα του Querétaro, αλλά όταν φτάσαμε μάθαμε ότι ακυρώθηκε. Μπήκαμε πάντως στην πίστα και είδαμε μια διοργάνωση track day μοτοσικλέτας σε πλήρη εξέλιξη με ντόπιους να γυρίζουν με Yamaha YZF R1 και Honda CBR 600RR. Ο επικεφαλής των κριτών ενθουσιάστηκε τόσο από τα Ducati Multistrada 1200S που με άφησε να κάνω μερικούς γύρους ανάμεσα από τα session με οδηγό έναν τοπικό γρήγορο με Kawasaki ZX-10R με slick λάστιχα. Το μεγαλύτερο μέρος της μικρής πίστας είναι πολύ ωραίο αλλά χρειάζεσαι βαριά cojones για να πάρεις γρήγορα την τελευταία δεξιά στροφή με τον τσιμεντένιο τοίχο.

D4_Queretaro_track_02

Το Querétaro είναι κι αυτό σε μεγάλο υψόμετρο και την επόμενη ημέρα κάνει κρύο στις 7.30 το πρωί που ξεκινάμε με τον ήλιο μόλις να σκάει στον ορίζοντα. Είμαι ευγνώμων που το Ducati Multistrada 1200S έχει θερμαινόμενα γκριπ, ταυτόχρονα όμως διαπιστώνω ότι αυτή η μοτοσικλέτα είναι η πιο κατάλληλη για το Carrera Panamericana και δεν το λέω αυτό επηρεασμένος από την προσωρινή μου εμπλοκή με την ομάδα της Ducati. Καθώς «γνωρίζομαι» πάλι με το Ducati Multistrada 1200S στο Huatulco βλέπω με χαρά ότι το μόνο χαρακτηριστικό που δεν μου άρεσε πριν από 18 μήνες στην παρουσίασή του, το ABS, έχει αναβαθμιστεί και δουλεύει τώρα εκπληκτικά, επιτρέποντας σκληρή χρήση των παντοδύναμων Brembo Monobloc βοηθώντας όμως και στις γλιστερές επιφάνειες. Είναι γνωστό και έχει ξαναγραφτεί πόσο δυνατός είναι ο κινητήρας και τι δυνατότητες προσφέρει η οδική συμπεριφορά της μοτοσικλέτας. Αυτό που είναι όμως ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι η άνεση σε τουριστική χρήση. Το φέρινγκ και η χειροκίνητα ρυθμιζόμενη ζελατίνα κρατούν τον άνεμο μακριά το σώμα μου, παρά το μεγάλο μου ύψος. Δεν μπορώ να έχω κανένα παράπονο από την άνεση της σέλας ακόμη και στο τέλος του πολυήμερου ταξιδιού. Η ανάρτηση της Öhlins παρά τις μεγάλες διαδρομές προσφέρει καλό έλεγχο. Οι μεγάλες διαδρομές άλλωστε είναι πολύ χρήσιμες στα σαμαράκια ελέγχου της ταχύτητας μέσα στις πόλεις που αναγκάζουν τα χαμηλά αγωνιστικά αυτοκίνητα να τα περάσουν σχεδόν σταματημένα.

Οι κίνδυνοι του αγώνα

Η τέταρτη ημέρα περιλαμβάνει ίσως τους πιο καλούς δρόμους του αγώνα στην ορεινή περιοχή Mil Cumbres (=χίλιες κορφές) με αμέτρητες φουρκέτες, απότομες κατηφοριές και… κίνδυνο ζωής. Έχουμε ήδη πάρει την πρώτη γεύση από τα άγρια ζώα της περιοχής από το πρώτο πρωί, όταν ο Carlin χτύπησε και σκότωσε ένα μεγάλο πουλί, πιθανόν ένα caracara, έναν γύπα γνωστό ως τον μεξικάνικο αετό. Ευτυχώς δεν έχασε τον έλεγχο χάρη και στις χούφτες του Multistrada. Ο συνοδηγός μιας αγωνιστικής εργοστασιακής Mercedes έπεσε αναίσθητος όταν ένα τέτοιο πουλί πέρασε από το παρμπρίζ το 1952. Εγώ έχω μετρήσει πάνω από μια ντουζίνα σκυλιά, μερικά από τα οποία προσπάθησαν να με κυνηγήσουν. Για να έχουν μείνει ζωντανά ως τώρα θα πρέπει κάτι να καταλαβαίνουν από δρόμο, αλλά και πάλι είναι ανησυχητικό. Σε ένα από τα σκέλη ταχύτητας των Mil Cumbres βλέπω κάτι αγελάδες να μασουλάνε στην άκρη του δρόμου. Λίγα λεπτά αργότερα ένα άλογο τρόμαξε από τη μοτοσικλέτα του Carlin κι άρχισε να καλπάζει κατά πάνω μου. Ευτυχώς έστριψε πάνω στην ώρα προς κάποιο δασικό δρόμο.

AcD4_Mil_Cumbres

Mil Cumbres

Άλλοι κίνδυνοι περιλαμβάνουν χαλίκι και μεγάλα δέντρα που απλώνουν τα κλαριά τους στο δρόμο, συν την εναλλαγή από το φως στη σκιά που κάνει την ορατότητα δύσκολη. Τίποτα απ’ αυτά όμως δεν φταίει για αυτό που συνέβη ένα χιλιόμετρο μόλις πριν από το τελευταίο σκέλος ταχύτητας εκείνης της ημέρας. Μετά από 15km είμαι ακριβώς πίσω από τον Carlin οδηγώντας γρήγορα αλλά ελεγχόμενα μέσα από μια σειρά από ωραίες στροφές. Καθώς όμως βγαίνουμε από μια δεξιά στροφή με δευτέρα, ανοίγει λίγο η γραμμή μου καθώς περνώ πάνω από ένα σκονισμένο κομμάτι του δρόμου. Μετά καθώς επιταχύνω ο V2 ανταποκρίνεται με περισσότερη ροπή από αυτή που μπορεί να αντέξει το πίσω Pirelli (ή το traction control). Το πίσω μέρος γλιστρά, μετά πιάνει και με πετά στον αέρα. Για μια στιγμή νομίζω ότι το ελέγχω αλλά μετά έχω πέσει και σέρνομαι. Ευτυχώς, ούτε εγώ, ούτε η μοτοσικλέτα πάθαμε τίποτα άλλο εκτός από γρατζουνιές. Τερματίζω το σκέλος σιγά, με τσαλακωμένο τελικό εξάτμισης, χωρίς δεξί μαρσπιέ κι ένα μικρό απομεινάρι από την μανέτα του φρένου. Οι μηχανικοί Elliot και Alain θα έχουν πιο πολλά να κάνουν απόψε, αλλά χάρη στα προστατευτικά της υφασμάτινης φόρμας μου, θα μπορέσω να οδηγήσω αύριο. Είμαι τυχερός: πολλοί από τους διαγωνιζόμενους στο Carrera Panamericana τα έχουν καταφέρει πολύ χειρότερα στις Mil Cumbres στα χρόνια που πέρασαν. Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι το πρώτο σκέλος ταχύτητας την επόμενη ημέρα περνάει από τον ίδιο δρόμο αλλά από την αντίθετη κατεύθυνση. Και μάλιστα αυτή τη φορά με πρωινή υγρασία στο δρόμο, τον ήλιο χαμηλά στα μάτια και μια μακριά γραμμή από λάδι που άφησε κάποιο από τα αυτοκίνητα. Και οι δύο μας όμως τα καταφέραμε να μην πάθουμε τίποτα και οι επόμενες ημέρες ήταν το ίδιο συναρπαστικές όσο και οι τέσσερις προηγούμενες. Οδηγώ λίγο πιο προσεκτικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει μέρα χωρίς κάποιο περιστατικό: η Carrera είναι έτσι. Οι δρόμοι είναι κλειστοί στα σκέλη ταχύτητας αλλά δεν πρέπει να το θεωρούμε αυτό δεδομένο ειδικά επειδή ξεκινούμε πρώτοι. Μια φορά φτάσαμε ένα ντόπιο με ένα κλειστό φορτηγάκι. Τουλάχιστον πήγαινε στην ίδια κατεύθυνση. Την επόμενη μέρα καθώς μπαίναμε σε μια γρήγορη δεξιά στροφή είδαμε ένα γερανό να ρυμουλκεί ένα χαλασμένο αγωνιστικό αυτοκίνητο. Ο ανόητος αγνόησε εντελώς τις πινακίδες ότι ο δρόμος είναι κλειστός. Ευτυχώς είχαμε αρκετό χώρο για να περάσουμε. Η πέμπτη ημέρα τελειώνει στο Guanajuato, μια όμορφη παλιά πόλη τα κοντινά ορυχεία της οποίας παρήγαγαν τα δύο τρίτα του αργύρου του πλανήτη τον 18^ο αιώνα, και είναι το μέρος από το οποίο ξεκίνησε ο πόλεμος της ανεξαρτησίας του Mexico το 1810. Υπάρχουν ακόμη μερικά ορυχεία, αλλά αυτό που εμείς βλέπουμε είναι τα τούνελ που φτιάχτηκαν πριν από αιώνες ως αντιπλημμυρικά έργα και πλέον μέσα απ’ αυτά περνούν οι βασικές οδικές αρτηρίες της πόλης κάτω από τους στενούς δρόμους της. Για πρώτη φορά νιώθω καλά που επιλέγω το χάρτη Urban mode, για να ηρεμήσω την απόκριση του γκαζιού στο σκοτεινό και υγρό καλντερίμι.

Συναντήσαμε μια ομοίως γλιστερή αλλά πολύ διαφορετική πρόκληση στο τέλος της επόμενης ημέρας όταν φτάνουμε το τελευταίο σκέλος ταχύτητας στο Autódromo de Aguascalientes. Περίμενα να δω άλλη μία κανονική πίστα αλλά βλέπω μια οβάλ διαδρομή Nascar: ένα μεγάλο τσιμεντένιο μπολ με ανώμαλα διαχωριστικά και στις δύο κατευθύνσεις και ένα στρώμα από σκόνη τσιμέντου σε όλο του το μήκος. Ο Carlin τρέχει αγώνες dirt track και το διασκεδάζει να γυρίζει εδώ μέσα καθώς και οι δύο τροχοί του Ducati Multistrada 1200S γλιστράνε και στριγκλίζουν. Δεν έχω οδηγήσει ποτέ σε αντίστοιχες συνθήκες και δεν στενοχωρήθηκα καθόλου όταν μας έβγαλαν σημαία για να αφήσουν τα αυτοκίνητα να κάνουν τους δικούς τους χρονομετρημένους γύρους. Με τα επίπεδα της αδρεναλίνης ψηλά και με την πρόσφυση εξαιρετικά χαμηλά, είναι περίεργο ότι λίγα μόνο αυτοκίνητα έσκασαν στον τοίχο και κανείς δεν χτύπησε. Πλέον όμως ο ρυθμός του αγώνα έχει αφήσει τα σημάδια του. Μερικά αυτοκίνητα δείχνουν κουρασμένα, με τρακαρίσματα και ταινίες. Πολλά έχουν εγκαταλείψει. Αλλά έχουν επισκευαστεί με τεράστια έξοδα. Αλλά τα περιποιούνται στο πάρκινγκ του πολυτελούς ξενοδοχείου, όπου που και που, γκαζιές από κινητήρα V8 αργά μέσα στη νύχτα ξεχωρίζουν πάνω από το βουητό των γεννητριών.

Volvo

Τελευταία ημέρα

Η ατμόσφαιρα έχει αλλάξει ελαφρώς καθώς βάζουμε μπροστά τα Ducati Multistrada 1200S το πρωί της τελευταίας ημέρας. Όπως και οι οδηγοί των αυτοκινήτων, έτσι και ο Carlin κι εγώ ξέρουμε ότι κοντεύουμε να φτάσουμε και δεν θέλουμε να κάνουμε λάθη. Τουλάχιστον εμείς δεν έχουμε αντίπαλό μας το χρονόμετρο. Τα σκέλη ταχύτητας είναι από τα γρηγορότερα της εβδομάδας: οι δρόμοι που περνούν μέσα από τους λόφους έχουν περιστασιακά χαλίκια, θέα που κόβει την ανάσα, πολύ λίγη υγρασία και μεγάλες κατηφοριές. Μετά συναντούμε καλοστρωμένα κομμάτια που μπορούμε να κρατάμε στα Ducati Multistrada 1200S τέρμα γκάζι στα 240km/h, πριν χρειαστεί να κατεβάσουμε μία σχέση ή δύο για τις στροφές.

Το τελευταίο σκέλος ταχύτητας μας επιφύλασσε κι άλλη δυσάρεστη έκπληξη. Μας έδωσαν εκκίνηση νωρίτερα κι έτσι φτάσαμε ένα σημείο με θεατές όπου βρήκαμε ένα αυτοκίνητο να διασχίζει το δρόμο μπροστά μας. Δεν το ρισκάρουμε άλλο μετά απ’ αυτό κι έτσι σταματήσαμε για λίγα λεπτά και περιμέναμε τον πάντα ενθουσιώδη Lalo που σ’ αυτό το τελευταίο σκέλος οδηγεί το εφεδρικό Ducati Multistrada 1200S φορώντας παπούτσια ιστιοπλοΐας και χαιρετώντας το πλήθος. Ο Carlin κι εγώ τον ακολουθούμε στο Zacatecas, φτάνουμε στη ράμπα του τερματισμού όπου οι κοπέλες με τα μετάλλια είναι έτοιμες για την απονομή και παρκάρουμε τα Ducati με ανάμεικτα συναισθήματα ικανοποίησης, ανακούφισης και απογοήτευσης, που αυτό το απίστευτο event έχει τελειώσει.

D5_cars_Guanajuato_03

Είκοσι λεπτά αργότερα το πρώτο αυτοκίνητο, ένα Studebaker καταφθάνει μουγκρίζοντας και οι Μεξικάνοι οδηγοί του βγαίνουν έξω για να βρέξουν τον κόσμο με τη σαμπάνια της νίκης. Ο Carlin κι εγώ δεν κερδίσαμε τίποτα. Στην ουσία δεν συμμετείχαμε ούτε καν στον αγώνα. Ανοίξαμε όμως μερικά μπουκάλια Corona, γιορτάσαμε με την Ducati team μας και περιμένουμε τη θρυλική νυχτερινή fiesta στους δρόμους του Zacatecas. Το να φτάσουμε και μόνο εδώ ήταν κατόρθωμα και τη εβδομάδα που πέρασε δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Ελπίζω ότι είμαστε μόνο οι πρώτοι από πολλούς μοτοσικλετιστές που θα ζήσουν αυτή τη μοναδική και συναρπαστική εμπειρία της Carrera Panamericana.

Μοτοσικλέτες και Carrera Panamericana

Η ανάμειξή μας στο φετινό Carrera Panamericana έγινε στα πλαίσια μιας δοκιμαστικής συμμετοχής καθώς την επόμενη χρονιά ο διοργανωτής Lalo Leon σκοπεύει να επιτρέψει σε 30 μοτοσικλέτες να συμμετέχουν. Ο Leon είναι θερμός οπαδός της μοτοσικλέτας. Διοργανώνει ήδη έναν 24ωρο αγώνα αντοχής στη Morelia όπου οι αγωνιζόμενοι τρέχουν με μονοκύλινδρα Bajaj 200 ινδικής κατασκευής τα οποία προσφέρονται ως μέρος του αντίτιμου συμμετοχής.

«Όταν αναβιώσαμε το Carrera Panamericana [το 1998] προσπαθήσαμε να διατηρήσουμε το πνεύμα του αρχικού αγώνα από τη δεκαετία του ’50 αλλά το κάναμε πολύ πιο ασφαλές και έτσι ήταν μεγάλη επιτυχία» είπε. «Αγαπώ τις μοτοσικλέτες και πιστεύω ότι οι μοτοσικλετιστές πρέπει να έχουν την ευκαιρία να αναμειχθούν σ’ αυτού του είδους τη διασκέδαση και την περιπέτεια. Με το feedback που θα πάρουμε από αυτή την εβδομάδα θα μπορέσουμε να κάνουμε κάτι πραγματικά συναρπαστικό που θα είναι και ασφαλές».

Σ’ αντίθεση με το σύγχρονο Motogiro της Ιταλίας και άλλα events που αναβιώνουν ιστορικούς αγώνες με μοτοσικλέτες, το Carrera Panamericana θα περιλαμβάνει σύγχρονες μοτοσικλέτες κι όχι κλασικές. «Μπορείς να τρέξεις στο Carrera Panamericana με μια Mercedes του 1954 αλλά αν προσπαθήσεις να το κάνεις σε μια μοτοσικλέτα του 1954… δεν ξέρω» είπε ο Erwin Richter της Ducati Mexico που έτρεξε με Mercedes το 2000. «Οι αποστάσεις και οι ταχύτητες στο Carrera Panamericana είναι πολύ μεγάλες.»

«Στη Ducati θέλουμε να βοηθήσουμε να αναπτυχθεί το Carrera Panamericana επειδή υπάρχει μεγάλη ζήτηση για events για on-off μοτοσικλέτες όπως το Ducati Multistrada 1200S. Οι περισσότεροι οδηγοί στο Carrera Panamericana δεν ρισκάρουν πολύ γιατί θέλουν μια τουριστική διαδρομή με μια κάποια πρόκληση κι έρχονται γιατί θέλουν να πάρουν μέρος σ’ αυτό το μεγάλο event. Εμείς είμαστε η Ducati και αγαπάμε τους αγώνες, γι’ αυτό θα βρούμε τρόπο να συμπεριλάβουμε μερικά σκέλη ταχύτητας. Ελπίζουμε ότι στο μέλλον θα χρειαστεί να βρούμε μια ξεχωριστή διαδρομή Carrera Panamericana μόνο για μοτοσικλέτες επειδή είμαι βέβαιος ότι πολλοί αναβάτες από όλο τον κόσμο θα ήθελαν να συμμετέχουν».

Μοτοσικλέτες στο Mexico

Η εμπειρία της συμμετοχής στο Carrera Panamericana με μοτοσικλέτα ήταν πολύ διαφορετική από την συνηθισμένη εικόνα που έχουμε για το Mexico, ότι είναι μια χώρα χωρίς νόμους, όπου οι τουρίστες θα πυροβοληθούν ή θα πέσουν θύματα απαγωγής από εμπόρους ναρκωτικών. Στις επτά ημέρες που συμμετείχα στο event όλοι οι ντόπιοι που συνάντησα ήταν φιλικοί. Αυτοί βοήθησαν ώστε το Mexico –με το ωραίο κλίμα, το μαγικό περιβάλλον, τον παλιό πολιτισμό και τους καλούς δρόμους- να είναι ένα φανταστικό μέρος για να οδηγείς μοτοσικλέτα.

Carrera_01

Δεν υπάρχει αμφιβολία όμως ότι η εμπειρία μας, ως μέρος ενός event με υψηλό προφίλ που συνοδεύεται από μια ομάδα Ομοσπονδιακών Αστυνομικών είναι άσχετη με την καθημερινότητα της χώρας. Η πραγματική εικόνα όμως βρίσκεται ανάμεσα στα δύο άκρα και εξαρτάται από το μέρος της χώρας στο οποίο βρίσκεται κανείς. Οι πιο αιματηροί πόλεμοι ναρκωτικών διεξάγονται στο Βορρά κοντά στα σύνορα με τις ΗΠΑ, από όπου το Carrera Panamericana απέφυγε να περάσει τα τελευταία χρόνια.

Carrera_03

Ο ταξιδιωτικός οδηγός Lonely Planet (www.lonelyplanet.com) προειδοποιεί ότι «το επίπεδο της βίας που σχετίζεται με τα ναρκωτικά σε όλο το Mexico είναι ένα μεγάλο πρόβλημα» και συνιστά ιδιαίτερη προσοχή σε μερικές περιοχές. Ο βετεράνος σε γύρους του κόσμου Nick Sanders (www.nicksanders.com) ήταν επικεφαλής μιας ομάδας που διέσχισε όλη την αμερικάνικη ήπειρο. Πριν ξεκινήσουν είχε προειδοποιήσει όσους συμμετείχαν ότι το Mexico είναι η πιο επικίνδυνη χώρα. Οι μοτοσικλετιστές πέρασαν χωρίς να τους τύχει το παραμικρό, αλλά το φορτηγάκι υποστήριξης του Sanders κατασχέθηκε από μια βαριά οπλισμένη συμμορία κάποιου καρτέλ ναρκωτικών κοντά στο Ακαπούλκο. Αν όμως αποφύγετε τις χειρότερες περιοχές και προσέξετε – για παράδειγμα να οδηγείτε την ημέρα σε μεγάλους δρόμους- τότε το Mexico είναι ιδανικό για τουρισμό με μοτοσικλέτα. Ο Sanders έχει ταξιδέψει μετά από αυτό που του έτυχε πολλές φορές μόνος του στο Mexico χωρίς να αντιμετωπίσει προβλήματα και λέει: «Ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι οι παράνομοι αλλά η κυκλοφορία». Μία επιλογή είναι το να συμμετέχει κανείς σε μια οργανωμένη εκδρομή που διοργανώνονται από εξειδικευμένα γραφεία όπως το MotoDiscovery (www.motodiscovery.com) ή το Riders of the Sierra Madre (www.ridethesierra.com). Ισως ακόμη και στο Carrera Panamericana…

Ποιος είναι ο Carlin Dunne;

Δεν θα μπορούσα να έχω καλύτερο team-mate στο Carrera CarlinDunne_02 από τον Carlin Dunne, έναν πολύ γρήγορο Καλιφορνέζο, η λίστα των επιτευγμάτων του οποίου περιλαμβάνει νίκη στο φετινό Pikes Peak hill-climb στο Colorado. Τον Ιούνιο ο 28χρονος από τη Santa Barbara έτρεξε με ένα σχεδόν στοκ Ducati Multistrada 1200 απέναντι σε αντιπάλους όπως ο Greg Tracy με εργοστασιακή υποστήριξη της Ducati και κέρδισε σημειώνοντας νέο ρεκόρ. Ο Carlin μοιράζει το χρόνο του ανάμεσα σε αγώνες και στη διεύθυνση της Ducati Santa Barbara στην οποία είναι συνέταιρος μαζί με τον πατέρα του, πρώην αγωνιζόμενο στο Manx GP, Trevor Dunne. (Η μοτοσικλέτα που κέρδισε το Pikes Peak ήταν του μαγαζιού για τα test ride). O Carlin μεγάλωσε τρέχοντας αγώνες motocross και dirt-track όταν ήταν παιδί. Έτρεξε μάλιστα και με τον μετέπειτα star των MotoGP, John Hopkins και άλλους αγωνιζόμενους πριν η καριέρα του κοπεί από μια άσχημη πτώση στη Daytona όπου έσπασε τη λεκάνη του. Έχει τερματίσει εννέα φορές στον αγώνα Baja 1000, τον άλλο διάσημο αγώνα του Mexico.