Ιστορικά
Εμφανίσεις: 3772
 

Η πρώτη μου επαφή με τον Ηλία Βροχίδη, έγινε μέσω του  φίλου μου Άκη Τεμπερίδη (www.theworldoffroad.com) που κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του γύρω από τη γη, συνάντησε, εντελώς τυχαία, έναν Έλληνα στη Βόρεια Ινδία που ταξίδευε πάνω στη σέλα ενός Honda XR250… Δύο χρόνια αργότερα, ο Άκης, ήρθε στο σπίτι μου λίγο πριν φύγει για την Τανζανία (όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα) και είχε μαζί του το βιβλίο του Ηλία Βροχίδη, που είχε μόλις εκδοθεί. Μάλιστα ο Άκης το είχε σχεδόν τελειώσει και θέλησε να γράψει ένα μικρό σχόλιο που το δημοσιεύσαμε στο MrBike.vroxidis_1

Αυτό συνέβη στα τέλη του Μάη του 2011, ενώ λίγες ημέρες αργότερα, μίλαγα με τον Ηλία στο τηλέφωνο και συμφωνήσαμε ότι όταν έρθει στην Αθήνα θα μιλούσαμε από κοντά. Βλέπετε ήταν στην Κω, όπου δούλευε ως skipper ώστε να εξοικονομήσει χρήματα για το επόμενο ταξίδι του.

Βρεθήκαμε το Φθινόπωρο στο σπίτι του Ντάνη Φώτου σε μια συνάντηση που ήταν σύντομη μα δυνατή! Το Honda XR250 που είχε διανύσει την Ανατολή, ήταν παρκαρισμένο στο δρομάκι της Κυψέλης, δείχνοντας ταπεινό. Τίποτε επάνω του δεν πρόδιδε ότι οι τροχοί του είχαν γυρίσει από ένα τόσο μακρινό ταξίδι.

Τις ημέρες εκείνες ολοκλήρωνα την πρώτη ανάγνωση του βιβλίου του Ηλία, 27 Πανσέληνοι στην Ανατολή, οπότε είχα έντονη την εικόνα της μοτοσικλέτας αυτής να κινείται σε τόπους ξένους.

Ο Ηλίας, καθόταν στον καναπέ, προσιτός, χαμογελαστός και ταπεινός, δείχνοντας ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να τον θαυμάζουμε. Άλλωστε εκείνος απλώς έκανε το όνειρό του πραγματικότητα ως άλλος Ted Simon.

Όταν λίγο αργότερα έλεγε με τη μοναδική του απλότητα, ότι το να ταξιδεύει ήταν στόχος της ζωής του από την ηλικία των 16 ετών, τότε συνειδητοποίησα γιατί εγώ και πολλοί άλλοι που γνωρίζω είμαστε ακόμη καθισμένοι στην πολυθρόνα διαβάζοντας βιβλία όπως αυτό του Βροχίδη, αντλώντας ενέργεια από τις περιπέτειές του και χτίζοντας φανταστικές διαδρομές στο μυαλό μας. Ο Ηλίας, γεννήθηκε για να κάνει αυτό το πράγμα. Το ήξερε, το πάλεψε, το κάνει. Έτσι απλά. Χωρίς φανφάρες, τυμπανοκρουσίες και πυροτεχνήματα.

Ο σύγχρονος Έλληνας ταξιδευτής απαντά στις ερωτήσεις μας άμεσα, χωρίς σκέψεις και περιστροφές. Ζει με τα χρήματα που βγάζει δαπανώντας λίγο πάνω από €350 το μήνα, Λιγότερα δηλαδή χρήματα απ’ όσα κοστίζουν τα προβολάκια ομίχλης μιας mega on-off μοτοσικλέτας τελευταίας εσοδείας. Όχι δεν έχει γονείς επιχειρηματίες και δεν αντλεί χρήματα από κάποιον απύθμενο λογαριασμό Τράπεζας. Ζει με ότι είναι απολύτως απαραίτητο, διότι, όπως μας λέει, οτιδήποτε άλλο είναι απολύτως περιττό!

vroxidis_15

Ο Ηλίας Βροχίδης δεν είναι ήρωας, είναι όμως οραματιστής, ένας ταξιδιώτης που ζει το ταξίδι, έχοντας κάνει το μεγάλο άλμα της υπέρβασης, της, εν πολλοίς, ψεύτικης και υλιστικής πραγματικότητας μέσα στην οποία ζει ο δυτικός κόσμος. Πλάθει τον δικό του κόσμο, διαμορφώνει το δικό του πλάνο ζωής αντλώντας εμπειρίες και Ζει (με το Ζ, κεφαλαίο).

Το βιβλίο του Ηλία Βροχίδη, είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ένα ιδιαίτερο βιβλίο που περιγράφει με τρόπο άμεσο το πώς ο συγγραφέας πέρασε τα τρυφερά και άκρως σημαντικά χρόνιας της ζωής του με τρόπο που ελάχιστοι έχουν καταφέρει!

Ο Βροχίδης, πάντα χαμογελαστός, πάντα έτοιμος να απαντήσει σε ότι και αν τον ρωτήσεις, δεν φοβάται να πει όχι και δεν φοβάται να αποκαλύψει την οπτική του για τη ζωή. Ας δούμε πως απάντησε στις ερωτήσεις μας:

Κώστας Καλαντζόπουλος: Γιατί ταξιδεύεις?
Ηλίας Βροχίδης:
Γιατί μου αρέσει να βρίσκομαι κάθε μέρα σε διαφορετικό τόπο, να γνωρίζω διαφορετικούς ανθρώπους και διαφορετικούς πολιτισμούς. Θέλω να κάνω νέους φίλους από τους οποίους μαθαίνω κάτι διαφορετικό και έτσι νιώθω ότι γνωρίζω τον κόσμο. Νομίζω ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο βιβλίο.

Κ.Κ.: Και γιατί κάποιος να θέλει να γνωρίσει τον κόσμο?
Η.Β.:
Αυτό είναι θέμα προσωπικού γούστου και επιλογής. Δεν είναι κάτι που «πρέπει»κάποιος να κάνει. Εμένα αυτό με συναρπάζει. Όταν γνωρίζω νέους τρόπους ζωής, πολύ διαφορετικούς από τους δικούς μας, νομίζω ότι αποκτάς μια πιο σφαιρική εικόνα του κόσμου μας. Βλέπεις πράγματα πολύ διαφορετικά που ίσως να μην είχες φανταστεί καν και τελικά συνθέτοντας τις εικόνες που παίρνω από εδώ κι από εκεί, φτιάχνω το δικό μου χαρακτήρα, τη δική μου ζωή, έτσι όπως τη θέλω εγώ, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μου, με στοιχεία που έχω πάρει από εκείνους που συνάντησα και οι οποίοι είναι τελείως διαφορετικοί μεταξύ τους.

vroxidis_14

Κ.Κ.: Γράφεις στο βιβλίο σου, ότι εξέτασες την περίπτωση να κάνεις το ταξίδι με αυτοκίνητο όταν ξεκινούσες. Τώρα, εάν είχες τη δυνατότητα επιλογής για το εάν θα κάνεις το ταξίδι με αυτοκίνητο ή μοτοσικλέτα, τι θα επέλεγες?
Η.Β.:
Τότε που σχεδίαζα το ταξίδι μου δεν είχα καμία σχέση με τις μοτοσικλέτες. Ο πατέρας μου είχε πάντα μοτοσικλέτες. Από πιτσιρικάς θυμάμαι μια Honda VFR 400. Εκείνη την εποχή που προετοιμαζόμουν για το ταξίδι, είχα αγοράσει ένα τζιπ.

Από τα 16 μου είχα κάνει πιο συμπαγή την ιδέα μου, να πάω στην Αφρική με τζιπ. Στα 19 μου αφού είχα κάνει και δύο δουλειές, κατάφερα να αγοράσω, ένα παλιό, μεταχειρισμένο τζιπ. Μετά για έναν χρόνο δούλευα σε συνεργείο αυτοκινήτων αφιλοκερδώς, για να μάθω και στη συνέχεια με προσωπική ενασχόληση πάνω στο δικό μου αυτοκίνητο έμαθα αρκετά πράγματα σε σχέση με τη συντήρηση και τις επισκευές.

Τότε πήγα στην Ιταλία, τελειώνοντας το Πανεπιστήμιο, ένιωσα την ανάγκη να ταξιδέψω «εδώ και τώρα», όμως το τζιπ ήταν ακόμη σε άθλια κατάσταση. Αποφάσισα τότε να πάω με το τρένο στην Ιταλία. Ήταν το πρώτο μου κανονικό ταξίδι έξω από την Ελλάδα, όπου και έμεινα για έναν μήνα.

Το ταξίδι αυτό ήταν συγκλονιστικό για μένα διότι άλλαξε όλη την μετέπειτα ζωή μου. Ήταν όμως φανερό ότι δεν ήταν το ταξίδι που αναζητούσα. Πρώτον διότι ήταν στην Ευρώπη και δεν με προκαλούσε τόσο και δεύτερο διότι δεν είχα δικό μου μεταφορικό μέσο και δεν ένιωθα ελεύθερος. Πήγα στις Άλπεις, έβλεπα κάτι εκπληκτικά τοπία και δεν μπορούσα να σταματήσω να τα απολαύσω.

Σε κάποια φάση, ενώ ήμουν στην Τοσκάνη, πήρα λεωφορείο και κινήθηκα σε διαδρομές με πανέμορφους δρόμους με στροφές. Εκεί μου ήρθε η ιδέα: «εδώ θα ήταν υπέροχο να οδηγούσα μοτοσικλέτα». Αυτή ήταν η πρώτη φορά που η ιδέα της μοτοσικλέτας μπήκε στο μυαλό μου.

Όμως φοβόμουν τις μοτοσικλέτες. Ο πατέρας μου είχε μια VFR 400 του 1986, όμως φοβόμουν να την οδηγώ. Θεωρούσα ότι οι μοτοσικλέτες ήταν επικίνδυνες. Γι’ αυτό είχα πάρει το τζιπάκι μου και δεν ήθελα να καβαλάω μηχανή.

Η εικόνα όμως αυτής της στιγμής με έκανε να σκεφτώ και την πιθανότητα να οργανώσω το ταξίδι μου με μοτοσικλέτα.

Καθώς ήθελα να ταξιδέψω άμεσα, η μοτοσικλέτα άρχισε να φαντάζει πιο ρεαλιστική εκδοχή, καθώς το κόστος ήταν χαμηλότερο. Εκεί, άρχισα να σκέφτομαι μήπως θα ήταν καλό να κάνω ένα ταξίδι με μοτοσικλέτα στην Ισπανία. Ήξερα, ότι μέχρι να φτιάξω το τζιπ όπως ήθελα θα έπρεπε να δουλεύω μέχρι τα 30 μου…

Όταν γύρισα άρχισα να ερευνώ το κατά πόσο είναι πραγματικά επικίνδυνες οι μοτοσικλέτες, το εάν μπορώ να λάβω μέτρα ώστε να μειώσω τους κινδύνους και ουσιαστικά είχα ήδη μπει στο τριπάκι… Είχα ήδη καταλήξει και στη μοτοσικλέτα που ήθελα, που ήταν και η μόνη που ήξερα… Ήταν η Africa Twin, την οποία και κατέληξα να πάρω. Το έψαξα με το σκεπτικό ότι ήθελα μια αξιόπιστη μοτοσικλέτα, που να μπορέσει να με πάει μέχρι την Ισπανία.

Την πήρα και το επόμενο «επεισόδιο» εξελίχθηκε στις Κυκλάδες. Μόλις την πήρα είχα άδεια τον Αύγουστο και με τον τελευταίο μου μισθό πήγα Κυκλάδες σε 10 νησιά, για να δω πως είναι το ταξίδι με τη μοτοσικλέτα και να διαπιστώσω εάν τελικά μπορώ να κάνω το ταξίδι στην Ισπανία. Αυτό έγινε 2 χρόνια πριν ξεκινήσω το ταξίδι μου για την Ινδία.

Ήταν τέλεια στο ταξίδι μου αυτό, όμως όταν ήμουν στην Σαντορίνη, που ήταν ο τελευταίος μου προορισμός, άρχισα ήδη να σκέφτομαι το επόμενό μου ταξίδι.

Φυσικά, σκέφτηκα την Ισπανία. Εκεί ήταν που ξενέρωσα. Δεν ήθελα να δω πάλι κτίρια, αγάλματα, γκαλερί και μουσεία! Ξενέρωσα κατευθείαν. Το θυμάμαι ξεκάθαρα, ήταν απόγευμα στην Οία και τότε ήρθε η εικόνα στο μυαλό μου: «Να είμαι εγώ με τη μοτοσικλέτα μου μπροστά στο Taz Mahal!» Έτσι ξεκίνησαν όλα…

Ήταν τόσο αυθόρμητη η σκέψη μου που, σκέψου, δεν ήμουν σίγουρος εάν το Taz Mahal ήταν στην Ινδία ή στην Κίνα… Γι΄ αυτό και εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα που ακριβώς έπρεπε να πάω: Ινδία ή Κίνα?

Τελικά, τη φωτογραφία την έβγαλα… Εγώ με τη μοτοσικλέτα μου μπροστά στο Taz Mahal!

Για να επανέλθω, θα ξανάκανα το ταξίδι μου σαφώς με μοτοσικλέτα. Δεν έχω πάθει ούτε γραντζουνιά από μοτοσικλέτα και αφ’ ότου έμαθα ότι η μοτοσικλέτα δεν είναι τόσο επικίνδυνη όσο φανταζόμουν κατέληξα ότι θα ταξιδεύω με μοτοσικλέτα.

Πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι πάντα χρησιμοποιώ τον προστατευτικό εξοπλισμό, όχι μόνο κράνος αλλά και μπουφάν και μπότες κ.λπ. Επίσης όταν ξεκινούσα δεν ήξερα τι είναι να ταξιδεύει κανείς με μοτοσικλέτα. Τώρα που το έχω γνωρίσει δεν σκέφτομαι να ταξιδέψω με άλλο μέσο.

vroxidis_12

Κ.Κ.: Αυτή τη στιγμή μπορείς να δεις στην Αθήνα μοτοσικλέτες που έχουν επάνω τους εξοπλισμό, που θα μπορούσαν να γυρίσουν χωρίς πρόβλημα όλα τα βουνά και όλες τις ερήμους του κόσμου. Εσύ επέλεξες μια μοτοσικλέτα την οποία οι περισσότεροι θα κοιτούσαν με περιφρόνηση. Μικρή και απλή μοτοσικλέτα. Εάν σου δινόταν η δυνατότητα να επιλέξεις μια μοτοσικλέτα με full εξοπλισμό, χωρίς περιορισμό κόστους. Τι θα επέλεγες?
Η.Β.:
Ουσιαστικά, είχα την ευκαιρία που λες. Μου δόθηκε μια ανάλογη ευκαιρία. Έτσι όμως δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι που θέλω. Το να πηγαίνω από πόλη σε πόλη μέσα από την άσφαλτο, δεν μου λέει τίποτα. Αυτό είναι διαφορετικό από αυτό που αναζητώ.

Εγώ θέλω απόλυτο μινιμαλισμό. «Ότι δεν είναι απολύτως απαραίτητο, είναι απολύτως περιττό.» Τι να τα κάνω τα προβολάκια ομίχλης όταν εκεί που θα πάω δεν θα ταξιδέψω με ομίχλη ή βράδυ. Τι να κάνω τα άπειρα προστατευτικά, όταν έχοντας ένα μικρό enduro, δεν χρειάζεται προστατευτικά διότι δεν έχει κάτι για να σπάσει…

vroxidis_3

Κ.Κ.: Με αυτό που λες καταστρέφεις μια εικόνα που πολλοί μοτοσικλετιστές έχουν πλάσει. Αυτοί εξοπλίζοντας σε ακραίο βαθμό τη μοτοσικλέτα τους πιστεύουν ότι είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τα πάντα.
Η.Β.:
Πιστεύω ότι αυτό αποτελεί ένα εμπορικό πρότυπο που μας έχουν περάσει. Όταν ασχολιόμουν με τα τζιπ, είχα κι εγώ τη λογική να το φορτώσω. Όμως στο τζιπ σε παίρνει να έχεις αυτή τη λογική. Στη μοτοσικλέτα κάθε τι που βάζεις επάνω είναι εις βάρος σου. Ειδικά όταν κάνεις off road.

Κ.Κ.: Βλέπουμε γύρω μας πολλές μοτοσικλέτες ικανές να φτάσουν τα 300km/h. Εσύ με ποια ταχύτητα κατάφερες να κάνεις ένα τόσο μεγάλο ταξίδι?
Η.Β.:
Η ταχύτητά μου ήταν 80-90km/h συνήθως. Όμως θα πρέπει να τονίσουμε ότι για κάποιες περιοχές η ταχύτητα αυτή είναι ιλιγγιώδης.

Κ.Κ.: Η χαμηλή αυτή ταχύτητα στην οποία κινιόσουν σε εμπόδισε να απολαύσεις το ταξίδι σου?
Η.Β.:
Αντίθετα. Με τη μικρή ταχύτητα απολαμβάνω το ταξίδι μου καλύτερα, ενώ ταυτόχρονα μειώνονται και οι κίνδυνοι ατυχήματος. Εγώ ήθελα να επεκτείνω όσο γινόταν το ταξίδι μου. Ακόμη και με την Africa Twin ταξίδευα με 110km/h.

vroxidis_13

Κ.Κ.: Χρειάζεται κάποιος να έχει πολλά χρήματα για να κάνει ένα τέτοιο ταξίδι? Από πού αντλείς πόρους για να μπορείς να ταξιδεύεις?
Η.Β.:
Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα που πολλοί μου κάνουν. Χρειάζεται ή χρόνο ή χρήμα. Αυτά είναι αλληλένδετα. Εγώ είχα το χρόνο. Εάν δεν έχεις το χρόνο χρειάζεσαι το χρήμα. Εγώ ξόδευα €354 το μήνα, που πιστεύω ότι στο σπίτι του να κάθεται κανείς δεν μπορεί να ξοδεύει τόσα λίγα χρήματα. Παρά το ότι οι χώρες που κινήθηκα είναι φθηνές, έκανα μεγάλες θυσίες για να επιβιώσω με αυτά τα χρήματα. Έτρωγα μέχρι και σε συμπόσια ναών! Έτρωγα εκεί που τρώνε οι ντόπιοι, που κανείς τουρίστας δεν το κάνει αυτό. Έπινα το νερό τους, κοιμόμουν στο αντίσκηνο.

Κ.Κ.: Αντιμετώπισες κάποιο πρόβλημα υγείας?
Η.Β.:
Όχι δεν αντιμετώπισα κανένα σοβαρό πρόβλημα. Οι περισσότεροι κάνουν σημαντικά λάθη, όπως να πλύνουν τα χέρια τους στην τουαλέτα κάποιου, έστω και χλιδάτου, εστιατορίου και στη συνέχεια πιάνουν το πόμολο της πόρτας και κολλάνε πάλι τα μικρόβια από τα οποία είχαν απαλλαγεί με το πλύσιμο.

Δεν είμαι γιατρός, όμως πιστεύω ότι δύο είναι οι λόγοι για τους οποίους δεν αρρώστησα:

-Ταξίδευα αργά οπότε ο οργανισμός μου κατάφερνε να προσαρμόζεται στις συνθήκες κάθε περιοχής και να αποκτώ τα αντισώματα που έχουν οι ντόπιοι.

-Έτσι όπως ταξίδευα, οι συνθήκες υγιεινής χειροτέρευαν σταδιακά, οπότε έδωσα χρόνο στον οργανισμό μου να προσαρμόζεται.

Κ.Κ.: Πήγες σε χώρες που έχουν θέματα ασφάλειας, που από πολλούς θεωρούνται τα πιο επικίνδυνα σημεία του πλανήτη. Ένιωσες κάπου κίνδυνο για την ασφάλειά σου και που?
Η.Β.:
Εγώ προσωπικά δεν θεωρώ ότι η ζωή μου βρέθηκε σε κίνδυνο. Ίσως κάποιος, διαβάζοντας το βιβλίο, να νιώσει ότι υπήρχε κίνδυνος κάπου.

Δεν νομίζω ότι υπήρχαν επικίνδυνα μέρη. Η εικόνα που έχουμε από το διεθνή τύπο, είναι η μία μόνον πλευρά. Ναι, κάποιοι αυτοπυρπολούνται. Αυτό όμως είναι τόσο σπάνιο, που στατιστικά είναι απίθανο να συμβεί μπροστά σε κάποιον ταξιδιώτη. Στο Πακιστάν, που όλοι τρέμουν, έζησα 2 μήνες. Οι άνθρωποι ήταν πολύ φιλόξενοι, με πήραν στα σπίτια τους… Βρέθηκα σε μέρη που με φιλοξένησαν φυλές, που δεν είδα καθόλου γυναίκες. Είδα πολύ φιλόξενους ανθρώπους. Δεν συνάντησα πουθενά τρομοκράτη…

Όταν γύριζα, επειδή γνώριζαν ότι στο δυτικό κόσμο υπάρχει η φήμη ότι όλοι είναι τρομοκράτες, μου έκαναν ακόμη και πλάκα.

Ίσως εδώ στην Αθήνα να είναι ακόμη πιο επικίνδυνα. Σκέψου ότι όπου και να ήμουν άφηνα πάντα τη μοτοσικλέτα μου ξεκλείδωτη, το κράνος επάνω και δεν είχα ανησυχία για το εάν θα με κλέψουν. Περιεργαζόντουσαν τα πράγματά μου, δεν με έκλεψαν όμως ποτέ.

Αντίθετα, όσο έλειπα, μια ημέρα που ο πατέρας μου δεν έβαλε την Africa Twin μου στο γκαράζ το βράδυ. Την έκλεψαν…

Σίγουρα σημαντικό ρόλο έπαιξε και η μοτοσικλέτα που επέλεξα που δεν προκαλούσε.

Μοναδική μου ανησυχία αποτελούσε το να λαμβάνω μέτρα ώστε να είμαι ασφαλής στην οδήγηση της μοτοσικλέτας και όχι στο να προστατευθώ από κάτι άλλο, που δεν υπήρχε άλλωστε.

Κ.Κ.: Τι εξοπλισμό είχες μαζί σου στη μοτοσικλέτα?
Η.Β.:
Φυσικά είχα κράνος, με ζελατίνα, γάντια, μπουφάν με προστασία και παντελόνι με προστατευτικά, όλα cordura, μπότες on-off (που παράγγειλα από το εξωτερικό) που ήταν όσο σκληρές έπρεπε που να με αφήνουν να περπατώ και να τις φορώ όλη μέρα. Είχα επίσης επιγονατίδες enduro, καθώς το γόνατο είναι ευαίσθητο σημείο και έπρεπε να εξασφαλίζω ότι προστατεύεται επαρκώς.

Κ.Κ.: Θα μείνεις στην Ελλάδα, τώρα που επέστρεψες?
Η.Β.:
Σε καμία περίπτωση! Επέστρεψα για να δουλέψω ώστε να συγκεντρώσω τα χρήματα που χρειάζομαι ώστε να οργανώσω το επόμενο ταξίδι μου.

Copytight© Κώστας Καλαντζόπουλος - 2011
Copyright
© MrBike – 2011

Ηλίας Βροχίδης Επίσημο Blog

Εκδόσεις Όραμα

View the embedded image gallery online at:
http://www.mrbike.gr/website/history/27.html#sigFreeId219f27c224

 

MrBike on Facebook
MrBike on Twitter

Views-of-Greece

rcdevil_mrbike-2

rcdevil_mrbike-2

Off-Road-Team

jet_ski_world