Triumph Speed Triple R (2012) – On board |
 |
 |
 |
| Σάββατο, 28 Ιανουάριος 2012 18:26 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Ο ήλιος δύει πάνω από τις άδειες κερκίδες του Jerez προς το τέλος ενός πανέμορφου απογεύματος του Ιανουαρίου στη Νότια Ισπανία. Tα Triumph Speed Triple R στέκονται σε μια γραμμή στη σκιά των pits, με τα διαλυμένα πίσω τα Pirelli και τα ξυμένα μαρσπιέ να είναι τα μόνα ορατά σημάδια ότι τις προηγούμενες ώρες τις πέρασαν με το γκάζι κολλημένο στο στοπ. Ηταν μια φανταστική ημέρα πάνω στην καινούργια σειρά Triumph Speed Triple R. Ηταν μια ευκαιρία να οδηγήσουμε την καινούργια naked ναυαρχίδα σε μια από τις καλύτερες πίστες της Ευρώπης και να επιβεβαιώσουμε ότι οι καλύτερες αναρτήσεις και φρένα, οι ελαφρύτεροι τροχοί και τα μαλακά λάστιχα κάνουν μια ήδη καλή μοτοσικλέτα, πραγματικά κάτι το ιδιαίτερο. Τι σημαίνει το RΔεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η Triumph έφτιαξε μια έκδοση R του Speed Triple — ούτε ότι αυτό είναι τόσο καλό. Όταν η εταιρία αποφάσισε να αναβαθμίσει το στάνταρντ Speed Triple ένα χρόνο πριν, βάζοντας τον λίγο βελτιωμένο 12βάλβιδο κινητήρα των 1050cc, σε ένα καλύτερο πλαίσιο, το αποτέλεσμα ήταν μια καλύτερη μοτοσικλέτα με περισσότερο τρικύλινδρο χαρακτήρα, αυτόν που έκανε το Speed Triple τόσο δημοφιλές από τότε που παρουσιάστηκε το1994. Η ομάδα εξέλιξης του Hinckley είχε στα σκαριά κάτι ακόμη καλύτερο καθώς η έκδοση R ήταν μέρος του σχεδίου από τότε που ξεκίνησαν να δουλεύουν στο νέας γενιάς μοντέλο το 2007. Η Triumph είδε πολύ καλή υποδοχή στις εκδόσεις R των Triumph Street Triple και Daytona 675, καθώς και τα δύο έχουν πουλήσει σχεδόν τα ίδια κομμάτια όπως τα στάνταρντ μοντέλα, παρά τη σημαντική διαφορά κόστους. Όπως και εκείνα τα μεσαίου κυβισμού R μοντέλα, έτσι και το νέο Triumph Speed Triple R χρησιμοποιεί ουσιαστικά τον ίδιο 12βάλβιδο κινητήρα όπως και τα στοκ μοντέλα, που στην περίπτωση αυτή αναβαθμίστηκε πέρυσι με καινούργιο φιλτροκούτι και καλύτερη απόκριση στις χαμηλές στροφές. Φέτος η μόνη βελτίωση που έγινε αφορούσε το κιβώτιο ταχυτήτων, τα κύρια εξαρτήματα του οποίου έχουν αντικατασταθεί. Καθώς διατηρεί τον ψεκασμό και τις υψηλής ποιότητας εξατμίσεις, δεν υπάρχει αλλαγή στην απόδοση της μέγιστης ισχύος της τάξεως των 133hp στις 9.400rpm. Το σωληνωτό αλουμινένιο πλαίσιο και το μονόμπρατσο ψαλίδι έχουν κι αυτά παραμείνει, αν και το υποπλαίσιο είναι βαμμένο κόκκινο για να έρχεται σε αντίθεση με την ασπρόμαυρη βαφή. Τα περισσότερα κομμάτια της ανάρτησης είναι καινούργια, όπως οι αναρτήσεις της Öhlins που είναι παρόμοιες μ’ αυτές που τοποθετήθηκαν στο Triumph Daytona 675R. Το πιρούνι Öhlins NIX30 με διάμετρο καλαμιών 43mm ρυθμίζεται ως προς την απόσβεση συμπίεσης στο αριστερό καλάμι και επαναφοράς στο αριστερό καλάμι. Το αμορτισέρ είναι ένα Öhlins TTX36, με κίτρινο ελατήριο βέβαια και με εύκολα προσβάσιμους ρυθμιστές. Οι τροχοί είναι αλουμινένιοι σφυρήλατοι της PVM και οι είναι πρώτοι σφυρήλατοι τροχοί που τοποθετεί η Triumph. Ζυγίζουν 1,7kg λιγότερα από τις στοκ χυτές ζάντες κι έτσι συμβάλλουν αποφασιστικά στη συνολική μείωση βάρους της τάξης των 2kg που έχει ρίξει το ονομαστικό βάρος της μοτοσικλέτας στα 212kg.
Τα ελαστικά Pirelli Dragon Supercorsa SP είναι περισσότερο εστιασμένα στη γρήγορη οδήγηση από τα Metzeler Racetec. Τα φρένα είναι κι αυτά αναβαθμισμένα με Brembo Monobloc δαγκάνες εμπρός που αντικαθιστούν τις δαγκάνες της Triumph δύο μερών. Οι δίσκοι εξακολουθούν να έχουν διάμετρο 320mm. Όπως και η στοκ μοτοσικλέτα, το μοντέλο R προσφέρεται προαιρετικά με ABS που μπορεί να απενεργοποιηθεί με το πάτημα ενός κουμπιού στον πίνακα οργάνων. Υπάρχουν επίσης και μερικά κομμάτια από carbon: στα πλευρά του εμπρός φτερού, στο εμπρός μέρος του ρεζερβουάρ και γύρω από το ψυγείο. Σύμφωνα με την Triumph πρόκειται για υψηλής ποιότητας κομμάτια που φτιάχνονται μαζί με άλλα εξαρτήματα του ίδιου υλικού που προορίζονται για το Lamborghini Gallardo Superleggera. Υπάρχει επίσης κι ένας μονοκόμματος καβαλάρης στο ελαφρώς ανασηκωμένο τιμόνι που τώρα πλέον έχει μαύρο φινίρισμα. Οn boardΗ θέση οδήγησης δεν έχει αλλάξει κι όταν κάθεται κανείς επάνω της αισθάνεται αρκετά φυσιολογικά με μια μικρή κλίση προς τα εμπρός για να φτάσει το τιμόνι. Η φαρδιά σέλα που είναι σε λογικό ύψος προσφέρει αρκετό χώρο για τα πόδια, αν και τα μαρσπιέ είναι αρκετά ψηλά. Αν και η γεωμετρία του πλαισίου δεν έχει αλλάξει (όπως στο Triumph Street Triple R, το μακρύτερο αμορτισέρ του οποίου έχει ρίξει πιο πολύ βάρος εμπρός) η ανάρτηση του Triumph Speed Triple R είναι κατά 5% πιο σφιχτή.
Η παρουσίαση έγινε αποκλειστικά στην πίστα κι έτσι δεν είχαμε την ευκαιρία να δούμε πώς όλα αυτά επηρεάζουν τη χρηστικότητα της μοτοσικλέτας, αλλά δεν σκεφτόμουν αυτό όταν έμπαινα στις καλοστρωμένες στροφές της πίστα του Jerez. Μετά από ελάχιστo χρόνο μαζί του μου έκανε εντύπωση η ουδέτερη αίσθηση και το πόσο εύκολα και με ακρίβεια μπορούσε να μπει στις στροφές με ένα μικρό σπρώξιμο στο φαρδύ τιμόνι. Οι σφυρήλατες ζάντες ήταν ένας λόγος που έγινε αυτό. Εκτός από το ότι μείωσαν το μη αναρτώμενο βάρος, οι ζάντες της PVM μειώνουν σημαντικά και την αδράνεια, ο εμπρός κατά 16%. Ο μεγάλος τρικύλινδρος κινητήρας βοηθούσε επίσης πολύ σ’ αυτούς τους πρώτους γύρους, κυρίως χάρη στην ελαστικότητά του. Είναι ένας καταπληκτικός κινητήρας δρόμου, χωρίς δυνατότητα επιλογής χάρτη ανάφλεξης, την οποία δεν χρειάζεται. Εκτός από το ότι έχει μεγάλο απόθεμα ροπής, καταφέρνει να έχει ομαλή απόδοση αλλά και χαρακτήρα και ακούγεται γεμάτα όταν παίρνει μπροστά φορώντας τις στοκ εξατμίσεις (αν και οι έξτρα slip on εξατμίσεις της Arrow θα ακούγονται καλύτερα).
Στο δεύτερο γύρο από το ζέσταμα έβαλα τελευταία σχέση στο κιβώτιο και είδα ότι μπορούσε να κάνει όλο το γύρο χωρίς κανένα πρόβλημα. Ακουγε ωραία στο γκάζι και τραβούσε δυνατά από τις 5.000rpm, και δεν έμεινε και πολύ πίσω από τον αναβάτη εμπρός μου όταν η βελόνα στο αναλογικό στροφόμετρο έπεσε κάτω από τις 3.000rpm στη φουρκέτα. Κι από τις 7.000rpm υπήρχε αρκετή δύναμη για να μπορέσω να βγω από τη στροφή. Στην πίστα το μόνο σημείο κριτικής είναι ότι του λείπουν οι στροφές ψηλά, αφού χτυπάει πολύ συχνά στον κόφτη (στις 10.000rpm πραγματικές αν και το στροφόμετρο γράφει κάτι παραπάνω), πριν προλάβω να αλλάξω σχέση. Αυτό δεν θα είναι πρόβλημα στο δρόμο αλλά δεν ήταν ενοχλητικό ούτε και στην πίστα. Όμως άλλες 1000rpm να έχεις να παίζεις θα ήταν χρήσιμες εκεί μέσα. Το κιβώτιο ταχυτήτων είναι σαφώς καλύτερο από αυτό του προηγούμενου μοντέλου, αλλά δεν ήμουν ο μόνος που είχε περιστασιακά προβλήματα με την επιλογή της τρίτης ή της τέταρτης σχέσης στην έξοδο από την τελευταία αριστερή στροφή της πίστας. Και πάλι αυτό δεν πρόκειται να φανεί στο δρόμο, και μπορεί ίσως να διορθωθεί αν ρυθμιστεί με περισσότερη ακρίβεια ο λεβιές των ταχυτήτων. Οι αναρτήσεις στο περιβάλλον της πίστας ήταν σαν το σπίτι τους. Ολες οι βελτιώσεις έγιναν πάνω σε σωστή βάση, καθώς η Triumph έκανε πολύ καλή δουλειά πέρυσι με την αναβάθμιση του στοκ Triumph Speed Triple. Η μετακίνηση του αναβάτη και του κέντρου βάρους μπροστά με το ταυτόχρονο στένεμα του πλαισίου και των μαρσπιέ έκανε ευκολότερες τις αλλαγές κατευθύνσεων, βελτίωσε την πληροφορία κι έδωσε περισσότερο περιθώριο κλίσεων. Αυτή η μοτοσικλέτα δίνει για άλλη μια φορά νέα ώθηση στο παιχνίδι. Για χρήση πίστας οι αναρτήσεις της Öhlins ήταν άριστες χαρίζοντας σφιχτή και ελεγχόμενη αίσθηση παρά τις δυνάμεις που περνούσαν περιστασιακά από αυτό το φαρδύ τιμόνι. Ο αναβάτης δοκιμών της Triumph Felipe Lopez είχε ρυθμίσει τη μοτοσικλέτα με λίγο πιο σφιχτό σετάρισμα για την πίστα που δούλεψε τόσο καλά, ώστε να μην χρειαστεί να ασχοληθώ καθόλου μ’ αυτό, πράγμα ασυνήθιστο για παρουσίαση σε πίστα. Το πιρούνι χρειαζόταν πολύ έλεγχο για να καταφέρει να αντεπεξέλθει στην τρομακτική δύναμη των φρένων και ταυτόχρονα έδινε καταπληκτικά ακριβή αίσθηση καθώς άφηνα τη μανέτα στις στροφές (το ABS ήταν απενεργοποιημένο για την πίστα). Ομοίως και το αμορτισέρ λειτουργούσε απροβλημάτιστα καθώς η δύναμη του κινητήρα περνούσε στο δρόμο από το χοντρό 190άρι Pirelli Supercorsa SP που έπιανε σαν κόλλα εκτός από το σημείο που είχε αρχίσει να φθείρεται και μετά, δηλαδή προς το τέλος ενός session. Το τιμόνι κουνούσε ελάχιστα καθώς επιτάχυνα βγαίνοντας από την τελευταία στροφή με πρώτη ταχύτητα προς την ευθεία των pits, αλλά η κατάσταση δεν εξελίχθηκε ποτέ τόσο ώστε να πιστέψω ότι χρειάζεται αμορτισέρ τιμονιού. Όταν η πρόσφυση του πίσω τροχού ελαττώθηκε ελαφρώς άρχισα να σκέπτομαι για πρώτη φορά ότι θα ήταν ωραία αν μια σπορ μοτοσικλέτα τόσο καλή όσο αυτή είχε ένα καλό σύστημα traction control, όπως το Aprilia RSV4 Factory SE που ήταν η τελευταία μοτοσικλέτα που οδήγησα εδώ στο Jerez. Η Triumph εξελίσσει αυτή τη στιγμή ένα σύστημα αλλά δεν θα παρουσιαστεί πριν τοποθετηθεί στη μοτοσικλέτα σύστημα ride-by-wire πράγμα που δεν πρόκειται να γίνει νωρίτερα από την επόμενη χρονιά. Γρήγορο, διασκεδαστικό και χρηστικόΟ πιο κοντινός ανταγωνιστής αυτής της μοτοσικλέτας είναι ένα άλλο Aprilia: είναι το συναρπαστικό αν και όχι και πολύ πρακτικό Aprilia Tuono V4R. Η ιταλική μοτοσικλέτα είναι πιο δυνατή, πιο ελαφριά και πιο γρήγορη. Αλλά εκεί που το Triumph σκοράρει περισσότερους πόντους είναι ότι ακόμη και αυτή η πιο σπορ έκδοση του Triumph Speed Triple υπόσχεται ότι θα είναι μια καλή μοτοσικλέτα δρόμου. Η πιο σφιχτή ανάρτηση μπορεί να χτυπήσει πάνω σε λακκούβες στους δρόμους της πόλης αλλά οι νέοι τροχοί και τα φρένα θα εκτιμηθούν παντού και ειδικά στην έκδοση με το ΑΒS. Η χωρητικότητα του ρεζερβουάρ είναι όση και της στοκ μοτοσικλέτας στα 17,5lt. Υπάρχει ένδειξη στάθμης καυσίμου και αντίστροφη μέτρηση στον πίνακα οργάνων, αλλά όχι lap timer ή η δυνατότητα να αλλάζουν τα menu της οθόνης από διακόπτη στο τιμόνι. Οι πεντάπλευροι προβολείς είναι φωτεινοί ακόμη κι αν κάποιοι φανατικοί fan του Speed Triple προτιμούν ακόμη τα παλιά στρογγυλά φώτα (η δική μου αντίσταση στην αλλαγή αυτή έχει αρχίσει να σβήνει). Αναπόφευκτα δεν υπάρχει και πολλή προστασία από τον αέρα στη στοκ μορφή, αλλά υπάρχει η δυνατότητα τοποθέτησης έξτρα ζελατίνας από τον κατάλογο των αξεσουάρ, από τον οποίο μπορεί κανείς να διαλέξει και καρίνα κινητήρα, μαλακές βαλίτσες, διάφορες ανοδιωμένες λεπτομέρειες καθώς και σέλες gel ή χαμηλότερες. Η στάνταρντ σέλα είναι αρκετά φαρδιά για τον αναβάτη και πιο ανεκτική από μερικές μοτοσικλέτες για τον συνεπιβάτη. Είναι μια μοτοσικλέτα που θα τα πάει καλά σε track days αλλά και που θα κάνει όλη τη βαριά δουλειά των υπόλοιπων 360 ημερών του χρόνου. Το Triumph Speed Triple R δεν είναι φτηνό και ένας λόγος που η επιβάρυνση ειδικά αυτού του μοντέλου είναι μεγαλύτερη από άλλων R μοντέλων του εργοστασίου του Hinckley είναι η υψηλή τιμή που έχουν οι ζάντες. Οι περισσότεροι αγοραστές Triumph Speed Triple θα αρκεστούν σίγουρα στην απλή έκδοση, πράγμα που έχει νόημα επειδή είναι το ίδιο ικανή μοτοσικλέτα και σε πιο ανταγωνιστική τιμή. Οι αναβάτες όμως που βλέπουν σοβαρά το ενδεχόμενο να μπαίνουν πίστα για track day και αναζητούν μια naked σπορ μοτοσικλέτα θα τους αρέσει πολύ περισσότερο το Triumph Speed Triple R. Εχει το look, τον χαρακτήρα και τις επιδόσεις του στάνταρντ μοντέλου συν μια έξτρα οπτική βοήθεια από τα πολύ ποιοτικά περιφερειακά, την ωραία συμπεριφορά στις στροφές και τα δυνατά φρένα που κάνουν το Triumph Speed Triple R μια από τις καλύτερες μοτοσικλέτες που έχει φτιάξει ποτέ το Hinckley. Simon Warburton, Product Manager της Triumph
Copyright© Roland Brown – 2012 Copyright© MrBike – 2012
Aγαπημένο
Σελιδοδείκτης
Αποστολή με Email
Προβολές: 1164 Σχόλια (0)
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 31 Ιανουάριος 2012 19:57 |
«Το Speed Triple είναι η σημαντικότερη μοτοσικλέτα στη γκάμα μας. Είναι premium μοντέλο και πουλάμε αρκετά απ’ αυτά. Αποτελεί το 10% της παραγωγής μας. Είναι μια εμβληματική μοτοσικλέτα γοήτρου που μας έχει κάνει μεγάλο καλό και είναι πολύ ανταγωνιστική στην κατηγορία της. Ετσι λοιπόν δεν μας έπαιρνε να κάνουμε λάθη με το R. Η εξέλιξη ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2007 μαζί με τη στοκ μοτοσικλέτα. Ξέραμε ότι θέλουμε ένα κορυφαίο μοντέλο, πράγμα που αποφασίστηκε από αμέσως, αλλά δεν προσδιορίσαμε επακριβώς. Αυτό έπρεπε να το κάνουμε το 2009 όταν αρχίσαμε πραγματικά να δουλεύουμε πάνω στο project. Επιλέξαμε να αναβαθμίσουμε την ανάρτηση, τους τροχούς και τα φρένα και δεν σκεφτήκαμε σοβαρά άλλα πράγματα. Τα δισκόφρενα ήταν μια εναλλακτική αλλά ήταν πολύ ακριβά και πιστέψαμε ότι δεν άξιζαν τη δαπάνη. Οι σφυρήλατες ζάντες ήταν πολύ ακριβές, αλλά έφεραν εμφανή διαφορά και ήταν πολύ καλής ποιότητας. Μπορούν να έχουν πάχος υλικού 2,5mm, σε σχέση με τα 4mm των χυτών τροχών. Η αρχική κατεργασία γίνεται από την PVM και η τελική από την Otto Fuchs, μια γερμανική εταιρία που φτιάχνει τροχούς για τα Porsche 911. Με ρωτάνε συνέχεια για μια super sport μοτοσικλέτα αλλά αυτή τη στιγμή δεν φτιάχνουμε καμία. Το Triumph Speed Triple θα μπορούσε να είναι η βάση για μια μοτοσικλέτα με φέριγνκ και μου έκανε μεγάλη εντύπωση στο πόσο καλά τα κατάφερε η Kawasaki με το Z 1000SX. Αυτή τη στιγμή όμως δεν υπάρχουν τέτοια σχέδια».
Δημοσίευση σχολίων μέσω RSS feed
